Συγγραφέας:Ιωάννης Βηλαράς (Γιανης Βηλαρας)  | Εκδόσεις: Κουλτούρα | Ημ.Έκδοσης: 2004 (1979)(Κέρκυρα 1814) | Σελίδες: 56 (14*21) Μαλακό Εξώφυλλο

Το 1814 στην Κέρκυρα (τρία χρόνια μετά τα Λυρικά) δημοσίευσε ο Βηλαράς ένα περίεργο βιβλιαράκι. Η ρομέικη γλόσα, γραμμένο ολόκληρο σ’ ένα σύστημα ορθογραφίας επαναστατικό, σχεδόν φωνητικό και χωρίς, φυσικά, τόνους και πνεύματα. Το σύστημα και τη χρησιμότητά του τα εξηγεί σε μια εισαγωγική «μικρή ορμήνεια»· και ύστερα, σαν δείγματα μάλλον της «ρωμαίικης γλώσσας» στην ποίηση και στην πεζογραφία, δημοσιεύει τέσσερα πρωτότυπα ποιήματα και μεταφράσεις από τον Ανακρέοντα, τον Πλάτωνα και το Θουκυδίδη. Όλα τα ποιήματά του δε θα δημοσιευτούν παρά μετά το θάνατό του, το 1827 στην Κέρκυρα. Το κλίμα είναι κι εδώ το ίδιο όπως και στο Χριστόπουλο ο ίδιος κόσμος των κλασικιστικών αλληγοριών, η ίδια ανάλαφρη, παιγνιδιάρικη διάθεση. Ο Βηλαράς όμως είναι πιο γνήσια «αρκαδικός»: η Χλόη, η Φύλλις, ο Θύρσις, η Δάφνη ξανάρχονται συχνά στους στίχους του, η «αρκαδική» διάθεση είναι εδώ γνησιότερη και περισσότερο αφομοιωμένη. […]

Πηγή:Λίνος Πολίτης, Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1998 (9η έκδ.), 135-136.