Εν Αθήναις 1960 Ανάτυπον εκ των Πρακτικών της Ακαδημίας Αθηνών Σελ 24
Έντ Χάλτερ, Scripta 2008, Μετάφραση Νεκτάριος Καλαιτζής, σελ.456 (14*21) Μαλακό Εξώφυλλο, Άριστη κατάσταση
Αλλάζουν τα βιντεοπαιχνίδια τον τρόπο που μια νέα γενιά βλέπει τον πόλεμο; Γεμάτα όπλα υψηλής τεχνολογίας, ηρωικούς στρατιώτες της ερήμου και τρομοκρατικά σενάρια αντλημένα από τους τίτλους των τελευταίων ειδήσεων, τα σύγχρονα, καθ’ υπερβολήν ρεαλιστικά βιντεοπαιχνίδια έχουν αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στη στρατιωτικοποίηση της ποπ κουλτούρας. Πώς αυτό το κάποτε αθώο ψυχαγωγικό μέσο -που σήμερα συναγωνίζεται το Χόλιγουντ σε δημοτικότητα- ενεπλάκη τόσο βαθιά στην προσπάθεια της Αμερικής να κατισχύσει σε μια νέα παγκόσμια σύρραξη;
Με εμπεριστατωμένη ανάλυση της μακραίωνης σχέσης που συνδέει τα παιχνίδια με τη στρατιωτική κουλτούρα, από τα πρώτα παιχνίδια που αναπαρέστησαν τον πόλεμο στους αρχαίους πολιτισμούς μέχρι την ανάπτυξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών ως στρατιωτικών εργαλείων κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και την πρόσφατη σοδειά των χρηματοδοτούμενων από το Πεντάγωνο πολεμικών βιντεοπαιχνιδιών, των ακριβοσχεδιασμένων εμπορικών τίτλων και κάποιων ανατρεπτικών εναλλακτικών προσπαθειών.
Συγγραφέας: Λεωνίδας Κοβάτσης | Εκδόσεις: Κουλτούρα| Ημ.Έκδοσης: 2004| Σελίδες: 104 (12*20) Μαλακό Εξώφυλλο
Η Τρίτη ηλικία που μοιάζει με το φθινόπωρο ή το απόγευμα της ζωής, είναι και αυτή ένα πέρασμα από μια υπαρξιακή κατάσταση σε μία άλλη, όπως το φθινόπωρο είναι το πέρασμα από μια εποχή σε μία άλλη, ή ακόμα, όπως το απόγευμα και το δειλινό υποδηλώνουν τη μετάβαση σε μια καινούργια μέρα. Είναι λοιπόν το γήρας, μια μετάβαση από το λυκόφως μίας ζωής στο λυκαυγές μιας άλλης, από το πεπερασμένο στο απέραντο και το άπειρο, από το φθαρτό στο άφθαρτο, από μια μορφή ζωής που έχει αρχή και τέλος, σε μια άλλη που είναι αιώνια.
Όμως, απαράβατος νόμος του πνεύματος είναι αυτές οι μεταβάσεις και τα περάσματα να σημαίνονται. Μέσα από αυτές τις σημάνσεις, ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου έρχεται σε αρμονία με τον εξωτερικό. Αυτές οι σημάνσεις που παίρνουν την έννοια της εορτής ή της τελετής, ενώνουν την ψυχή και τον κόσμο σε μια άρρηκτη ενότητα.
Η είσοδος στην Τρίτη ηλικία σηματοδοτεί και την είσοδο στην εσωτερική ζωή, στις μνήμες δηλαδή του παρελθόντος, όπου, μέσα από την επαναξιολόγηση τους ο άνθρωπος, που βρίσκεται στο απόγευμα της ζωής του, οδηγείται σε μελέτη νέας ζωής, προ των πυλών της νύχτας.
Συγγραφέας: Παύλος Φλώρος Εκδόσεις: Ιδιωτική (Κουλτούρα) Ημ.Έκδοσης: 1978 Σελίδες: 280 (14*21) Μαλακό Εξώφυλλο
Συλλογή Δοκιμίων. Θέματα: Αισθητική, Γλώσσα, Γλωσσολογία,Θρησκεία, Ιστορία, Βιβλιοκριτική, Μελλοντολογία, Φ.Νίτσε, Πολιτική, Ταξιδιωτικά, Τέχνη, Φιλοσοφία-Φιλοσοφία της Ιστορίας, Ψυχολογία
Επιμέλεια Νάντια Βαλαβάνη, Μεταφραστές: Αποστόλης Οικονόμου, Δημήτρης Μαράκας, Μαρία Χαραλάμπη, Στάχυ 2002, 564 σελ.(14*21) Εξαιρετική Κατάσταση
16 δοκίμια
Τι σηματοδοτεί ο Μπρεχτ σήμερα, στη χαραυγή του 21ου αιώνα, σ’ έναν κόσμο βαθύτατων αλλαγών (αν και όχι προς την κατεύθυνση που ο ίδιος επεδίωξε); Τι έχει χαθεί και τι ενσωματώθηκε στην παγκόσμια θεατρική παράδοση από τη θεωρία και την πρακτική του για το θέατρο; Πώς διαγράφεται η συνέχεια και πού εκδηλώνονται οι ρήξεις στη σημερινή του πρόσληψη, αν υποβάλλουμε στη δοκιμασία της “ιστορικοποίησης” την εξέλιξη της συνάντησης μαζί του ανθρώπων και κινημάτων, που συντάραξαν τον προηγούμενο αιώνα; Με τι όρους θα μπορούσαν ν’ αποτιμηθούν οι πλευρές του έργου του που συνδέονται με την ποίηση και τη μουσική; Κι ο Μπρεχτ στον, ελάχιστα μελετημένο σήμερα, ρόλο του θεωρητικού – κι όχι μόνο του θεάτρου; Ποια η θέση και ο ρόλος της “παρεμβατικής σκέψης” του στο άλυτο κουβάρι αντιθέσεων της πραγματικότητας και ρευμάτων σκέψης, που χαρακτηρίζει το σημερινό κόσμο; Πώς επανεκτιμάται η μέθοδός του της συνεργατικής δουλειάς, που πρώτος -και μάλλον μόνος μέχρι σήμερα- εφάρμοσε και στην παραγωγή έργων τέχνης στον τομέα της λογοτεχνίας;
Σ’ αυτά και σε πολλά άλλα ερωτήματα επιχειρούνται απαντήσεις μέσα απ’ τα δεκαέξι δοκίμια της παρούσας έκδοσης, τα περισσότερα γραμμένα μεταξύ 2000 και 2001 ειδικά γι’ αυτήν. Σκηνοθέτες που νεαροί υπήρξαν βοηθοί του Μπρεχτ, κριτικοί που πρώτοι έφεραν το κοινό της χώρας τους σ’ επαφή με το έργο του, πανεπιστημιακοί ή ηθοποιοί, οι συγγραφείς τους ξεκινούν από διαφορετικές οπτικές κι από έδαφος έξι χωρών της Ευρώπης και της Αμερικής για να συναντηθούν στον κοινό τόπο των ανθρώπων που αφιέρωσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους στη συστηματική θεωρητική ή πρακτική έρευνα για τον Μπρεχτ. Άλλοι απ’ αυτούς μαρξιστές και άλλοι όχι, ενώνουν την προσωπική τους φωνή και θεώρηση στο πλαίσιο αυτής της έκδοσης συγκροτώντας μια σειρά ουσιαστικές κριτικές προσεγγίσεις στο έργο του μεγαλύτερου και πλέον ιδιόμορφου δραματουργού του 20ού αιώνα.

