Επιμέλεια Νάντια Βαλαβάνη, Μεταφραστές: Αποστόλης Οικονόμου, Δημήτρης Μαράκας,  Μαρία Χαραλάμπη, Στάχυ 2002, 564 σελ.(14*21) Εξαιρετική Κατάσταση

16 δοκίμια

Τι σηματοδοτεί ο Μπρεχτ σήμερα, στη χαραυγή του 21ου αιώνα, σ’ έναν κόσμο βαθύτατων αλλαγών (αν και όχι προς την κατεύθυνση που ο ίδιος επεδίωξε); Τι έχει χαθεί και τι ενσωματώθηκε στην παγκόσμια θεατρική παράδοση από τη θεωρία και την πρακτική του για το θέατρο; Πώς διαγράφεται η συνέχεια και πού εκδηλώνονται οι ρήξεις στη σημερινή του πρόσληψη, αν υποβάλλουμε στη δοκιμασία της “ιστορικοποίησης” την εξέλιξη της συνάντησης μαζί του ανθρώπων και κινημάτων, που συντάραξαν τον προηγούμενο αιώνα; Με τι όρους θα μπορούσαν ν’ αποτιμηθούν οι πλευρές του έργου του που συνδέονται με την ποίηση και τη μουσική; Κι ο Μπρεχτ στον, ελάχιστα μελετημένο σήμερα, ρόλο του θεωρητικού – κι όχι μόνο του θεάτρου; Ποια η θέση και ο ρόλος της “παρεμβατικής σκέψης” του στο άλυτο κουβάρι αντιθέσεων της πραγματικότητας και ρευμάτων σκέψης, που χαρακτηρίζει το σημερινό κόσμο; Πώς επανεκτιμάται η μέθοδός του της συνεργατικής δουλειάς, που πρώτος -και μάλλον μόνος μέχρι σήμερα- εφάρμοσε και στην παραγωγή έργων τέχνης στον τομέα της λογοτεχνίας;
Σ’ αυτά και σε πολλά άλλα ερωτήματα επιχειρούνται απαντήσεις μέσα απ’ τα δεκαέξι δοκίμια της παρούσας έκδοσης, τα περισσότερα γραμμένα μεταξύ 2000 και 2001 ειδικά γι’ αυτήν. Σκηνοθέτες που νεαροί υπήρξαν βοηθοί του Μπρεχτ, κριτικοί που πρώτοι έφεραν το κοινό της χώρας τους σ’ επαφή με το έργο του, πανεπιστημιακοί ή ηθοποιοί, οι συγγραφείς τους ξεκινούν από διαφορετικές οπτικές κι από έδαφος έξι χωρών της Ευρώπης και της Αμερικής για να συναντηθούν στον κοινό τόπο των ανθρώπων που αφιέρωσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους στη συστηματική θεωρητική ή πρακτική έρευνα για τον Μπρεχτ. Άλλοι απ’ αυτούς μαρξιστές και άλλοι όχι, ενώνουν την προσωπική τους φωνή και θεώρηση στο πλαίσιο αυτής της έκδοσης συγκροτώντας μια σειρά ουσιαστικές κριτικές προσεγγίσεις στο έργο του μεγαλύτερου και πλέον ιδιόμορφου δραματουργού του 20ού αιώνα.

Brecht: Τhe Man And His Work,  Μάρτιν Έσσλιν Απόδοση κειμένου Φώντας Κονδύλης Αρίων 1971, Σελ. 384 Γενική Κατάσταση Πολύ Καλή, Ελαφρώς Ταλαιπωρημένο Εξώφυλλο, Ελαφρώς Αποκολλημένο Οπισθόφυλλο

Εσώφυλλο: Το βιβλίο τούτο, που εκδόθηκε αρχικά το 1959, ήταν το πρώτο που έκανε την απόπειρα να δει εποπτικά τον Μπρεχτ, «τον άνθρωπο και τον καλλιτέχνη, το θεωρητικό του Θεάτρου και την πολιτική φυσιογνωμία». Στη δεκαετία που μεσολάβησε, το βιβλίο καθιερώθηκε σαν μια απ’ τις πιο διεισδυτικές και σημαντικές μελέτες που γράφτηκαν ποτέ για τον Μπρεχτ. Στο μεταξύ, είδαν το φως της δημοσιότητας πολλές επιπρόσθετες πληροφορίες γύρω απ’ τη ζωή του, κι απ’ τις συνθήκες στις οποίες έζησε, καθώς κι ένας μεγάλος αριθμός απ’ τα προγενέστερα, αδημοσίευτα έργα του, επιστολές και ντοκουμέντα. Η αναθεωρημένη τούτη έκδοση ενσωματώνει όλο αυτό το νέο υλικό, που διαφοροποιεί μα δεν αλλοιώνει την αρχική ερμηνεία του «φαινόμενου Μπρεχτ».

Κριτικές:  Το βιβλίο τούτο που παρουσιάζει όχι μόνο τον Μπρεχτ αλλά και το θέατρο από το τέλος του Α Παγκοσμίου πολέμου ως τα μέσα της δεκαετίας του ’50 οφείλουν να το μελετήσουν οι πάντες και όχι μόνο όσοι ασχολούνται με το σύγχρονο δράμα. (The Virginia Quartely Rewiew)

Άλαν Ράντορ, Σειρά Βιβλιοθήκη του τρόμου,Αθήνα 1980, Καλή Κατάσταση, Ταλαιπωρημέμο εξώφυλλο και μικρά  σκισίματα σε σελίδες στο εσωτερικό στις πάνω δεξιά άκρες

Συγγραφέας: Παναγιώτης Φύτρας | Εκδόσεις: Οδός Πανός | Ημ. Έκδοσης: 2006 | Σελίδες: 176 | Διαστάσεις: 16,9*23,4 Δευτερο χέρι  πάρα πολύ καλή κατάσταση

Β έκδοση 2008 Εκδόσεις Καστανιώτη, σελ. 300 (14*21) Μαλακό Εξώφυλλο , Εξαντλημένο, Πάρα πολύ καλή κατάσταση, Η τιμή λιανικής  του βιβλίου ήτανε  15.90

Έπειτα από τριάντα περίπου χρόνια, ο Νίκος μπορούσε πια να το ομολογήσει: Η ζωή του ήταν λειψή. Άδεια από συγκινήσεις, στερημένη από έρωτα και βαθιά ερημική σαν την πλατεία της κοιμωμένης πόλης το πρωί, εκεί όπου περνούσε τις μέρες και τις νύχτες του, πίσω από τον πάγκο του «Ηλιοτρόπιου». Δε γνώριζε αν χρειαζόταν μιαν αφορμή, μια πρόφαση ή μιαν αιτία για να αλλάξει κάτι. Άλλωστε, υπήρχαν και άλλα πράγματα που αγνοούσε: όπως το επικείμενο τέλος του. Πώς θα το εμπόδιζε; Διαστρεβλώνοντας ίσως τη μοίρα του; Αποτρέποντας τη γέννησή του; Ή αναζητώντας την εκδίκηση στο παρελθόν; Ένα ταξίδι στο χρόνο έμοιαζε αναπόφευκτο για κάποιον σαν αυτόν, που επιθυμούσε να ξεκαθαρίσει μια για πάντα τους λογαριασμούς του με την ανθρώπινη φύση. Για έναν μοναχικό αντιήρωα, που καταλάβαινε, έστω και αργά, ότι η Ιστορία διαβάζεται συχνά και ως Ιστορία της απροσεξίας.

Self and others, Αθήνα 1976, Α έκδοση, σελ. 224 Πάρα πολύ καλή κατάσταση 14*21 Μαλακό Εξώφυλλο

Ο άνθρωπος θεωρεί πολλά πράγματα σαν δεδομένα: λόγου χάρη, ότι διαθέτει ένα σώμα που έχει εσωτερικό και εξωτερικό, ότι ξεκίνησε με τη γέννησή του και ότι τελειώνει βιολογικά με το θάνατό του, ότι κατέχει μία θέση στο χρόνο, ότι υφίσταται σαν συνεχές ον από τον έναν ως τον άλλον τόπο κι από τη μία ως την άλλη στιγμή. Το συνηθισμένο άτομο δε διαλογίζεται γι’ αυτά τα βασικά στοιχεία του είναι του, θεωρεί τον τρόπο του να βιώνει τον εαυτό του και τους άλλους σαν αληθινό. Ωστόσο, ορισμένοι άνθρωποι δεν τον θεωρούν. Ονομάζεται συχνά σχιζοειδείς. Ακόμα περισσότερο, ο σχιζοφρενής δεν θεωρεί δεδομένο το άτομό του (και τα άλλα άτομα) σαν να είναι επαρκώς ενσαρκωμένο, ζωντανό, πραγματικό, ουσιαστικό και συνεχές ον, που βρίσκεται σ’ ένα χώρο μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή και σ’ ένα διαφορετικό χώρο μια διαφορετική χρονική στιγμή, παραμένοντας συνέχεια το «ίδιο». Με την αίσθηση ότι ο εαυτός του είναι το ενεργητικό υποκείμενο των ίδιων των πράξεών του και όχι ρομπότ, μηχανή, πράγμα, στερείται επίσης την αίσθηση ότι είναι ο δημιουργός των αντιλήψεών του και αισθάνεται ότι κάποιος άλλος χρησιμοποιεί τα μάτια του, τα αυτιά του κτλ.