Εν Αθήναις 1960 Ανάτυπον εκ των Πρακτικών της Ακαδημίας Αθηνών Σελ 24
Επιμέλεια Νάντια Βαλαβάνη, Μεταφραστές: Αποστόλης Οικονόμου, Δημήτρης Μαράκας, Μαρία Χαραλάμπη, Στάχυ 2002, 564 σελ.(14*21) Εξαιρετική Κατάσταση
16 δοκίμια
Τι σηματοδοτεί ο Μπρεχτ σήμερα, στη χαραυγή του 21ου αιώνα, σ’ έναν κόσμο βαθύτατων αλλαγών (αν και όχι προς την κατεύθυνση που ο ίδιος επεδίωξε); Τι έχει χαθεί και τι ενσωματώθηκε στην παγκόσμια θεατρική παράδοση από τη θεωρία και την πρακτική του για το θέατρο; Πώς διαγράφεται η συνέχεια και πού εκδηλώνονται οι ρήξεις στη σημερινή του πρόσληψη, αν υποβάλλουμε στη δοκιμασία της “ιστορικοποίησης” την εξέλιξη της συνάντησης μαζί του ανθρώπων και κινημάτων, που συντάραξαν τον προηγούμενο αιώνα; Με τι όρους θα μπορούσαν ν’ αποτιμηθούν οι πλευρές του έργου του που συνδέονται με την ποίηση και τη μουσική; Κι ο Μπρεχτ στον, ελάχιστα μελετημένο σήμερα, ρόλο του θεωρητικού – κι όχι μόνο του θεάτρου; Ποια η θέση και ο ρόλος της “παρεμβατικής σκέψης” του στο άλυτο κουβάρι αντιθέσεων της πραγματικότητας και ρευμάτων σκέψης, που χαρακτηρίζει το σημερινό κόσμο; Πώς επανεκτιμάται η μέθοδός του της συνεργατικής δουλειάς, που πρώτος -και μάλλον μόνος μέχρι σήμερα- εφάρμοσε και στην παραγωγή έργων τέχνης στον τομέα της λογοτεχνίας;
Σ’ αυτά και σε πολλά άλλα ερωτήματα επιχειρούνται απαντήσεις μέσα απ’ τα δεκαέξι δοκίμια της παρούσας έκδοσης, τα περισσότερα γραμμένα μεταξύ 2000 και 2001 ειδικά γι’ αυτήν. Σκηνοθέτες που νεαροί υπήρξαν βοηθοί του Μπρεχτ, κριτικοί που πρώτοι έφεραν το κοινό της χώρας τους σ’ επαφή με το έργο του, πανεπιστημιακοί ή ηθοποιοί, οι συγγραφείς τους ξεκινούν από διαφορετικές οπτικές κι από έδαφος έξι χωρών της Ευρώπης και της Αμερικής για να συναντηθούν στον κοινό τόπο των ανθρώπων που αφιέρωσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους στη συστηματική θεωρητική ή πρακτική έρευνα για τον Μπρεχτ. Άλλοι απ’ αυτούς μαρξιστές και άλλοι όχι, ενώνουν την προσωπική τους φωνή και θεώρηση στο πλαίσιο αυτής της έκδοσης συγκροτώντας μια σειρά ουσιαστικές κριτικές προσεγγίσεις στο έργο του μεγαλύτερου και πλέον ιδιόμορφου δραματουργού του 20ού αιώνα.
Συγγραφέας: Δημήτριος Κούτρας Εκδόσεις: Ιδιωτική (Κουλτούρα) Ημ.Έκδοσης: 1995 Σελίδες: 94 (14*21) Μαλακό Εξώφυλλο
Ο Καθηγητής Δημήτριος Κούτρας γεννήθηκε στην Πάτρα το 1936. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις φιλοσοφικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης από το 1963 έως το 1966. Κατά το διάστημα αυτό είχε το προνόμιο να παρακολουθήσει τα μαθήματα διακεκριμένων Καθηγητών, όπως του Hans-Georg Gadamer και του Karl Lowith. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1966, εργάστηκε ως βοηθός στο Φιλοσοφικό Σπουδαστήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Φιλοσοφική Σχολή), ύστερα από εισήγηση του Καθηγητή Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου.
Ο Δ. Κούτρας έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1969 και διορίστηκε Επίκουρος Καθηγητής Φιλοσοφίας, το 1982, Αναπληρωτής Καθηγητής, το 1987, και Καθηγητής το 1992. Το 2002 βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την πολύχρονη και αξιόλογη προσφορά του στην Ιστορία της Φιλοσοφίας. Έχει γράψει πολλά βιβλία και έχει δημοσιεύσει οκτώ τόμους πρακτικών συνεδρίων.Πηγή: www.biblionet.gr
Violence Six sideways Reflections, Zizek Slavoj, Scripta 2010, Μετάφραση Νεκτάριος Καλαιτζής, σελ.289 (14*21)Μαλακό Εξώφυλλο, Άριστη κατάσταση
Αντλώντας τόσο από την υψηλή όσο και από τη λαϊκή κουλτούρα, από τον Καντ και τον Λακάν, από ανέκδοτα και από τον σύγχρονο κινηματογράφο, ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, ο επιφανής ακαδημαϊκός που αναδείχθηκε σε ίνδαλμα της σύγχρονης φιλοσοφίας, πραγματεύεται τη βία η οποία ενυπάρχει στην παγκοσμιοποίηση, τον καπιταλισμό, τον φονταμενταλισμό και τη γλώσσα, σε ένα έργο που θα επιβεβαιώσει τη φήμη του ως ενός από τους πιο καταρτισμένους και ρηξικέλευθους διανοητές της εποχής μας.
Οι ταραχές στα παρισινά προάστια το φθινόπωρο του 2005 αλλά και η εξέγερση της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2008 έφεραν εκ νέου και με ανησυχαστικό τρόπο στη σκηνή του δημόσιου λόγου το ίχνος μιας καθαρής, ανιδεολογικής, κυριολεκτικά ανόητης βίας. Εξεγερσιακά συμβάντα που δεν διεκδικούσαν τίποτε άλλο παρά μόνο την “αξίωση για αναγνώριση” των υποκειμένων τους. Μια βία που δεν στρεφόταν τελικά ενάντια στη συστημική βαρβαρότητα, αλλά σ’ αυτή την ίδια τη θέση των υποκειμένων της. Μια αυτοκτονική διάσταση που ανέλυσε ο Lacan στο “στάδιο του καθρέφτη”, όταν η βία επιστρέφει στο καταγωγικό της υποκείμενο. Μια πράξη μη νοήματος, που εγγράφεται, σύμφωνα με τον Badiou, σ’ αυτή την ανοησία του Καπιταλισμού, στην α-κοσμία του κόσμου του, στο πένθιμο ίχνος της αφηρημένης του διασποράς.
Για τον Zizek το ίχνος της βίας εντοπίζεται στον “φόβο τού Πλησίον”, στην ετερότητα του αλλά και σ’ αυτή την ανησυχαστική του εγγύτητα. Είναι από τη μια η βία του υποκειμένου αλλά και αυτή η βία της ίδιας της γλώσσας, του εκφερόμενου νοήματός της, όπως επίσης και η συστημική βία, αυτή η βία της κανονικότητας του πραγματικού. Ενα τρισυπόστατο ίχνος που αντιστέκεται στην αφήγησή του, στην αποκαλυπτικότητα των σημείων του, σ’ αυτή την αντικειμενοποίηση της αλήθειας του. Ο παραληρηματικός χαρακτήρας του βίαιου φαινομένου είναι αυτός που συσκοτίζει και την αφήγησή του. Η ειλικρίνεια της αφήγησης μιας τραυματικής εμπειρίας είναι, όπως χαρακτηριστικά λέει ο Zizek, αυτή “η ίδια η αντικειμενική της ανακρίβεια, η σύγχυσή της, η έλλειψη της συνοχής της”. Γι αυτό και ο τρόπος που ο Zizek επιλέγει να μιλήσει για τη βία είναι ο τρόπος της ποίησης, αυτή η αφηρημένη ματιά που δεν παραδίδεται στην επιτακτικότητα της εμπειρίας της, αλλά δεν ενδίδει στην απροσδιοριστία της. Μια γλώσσα που αίρει το αντικείμενο από το χωροχρονικό του πλαίσιο, χωρίς παρ’ όλα αυτά να το αφυδατώνει. Ακόμη και όταν αυτό το βίαιο ίχνος απαιτεί επιτακτικά από εμάς την εγρήγορσή μας, αυτό το επείγον είναι για τον Zizek μια ψευδεπίγραφη ευαισθησία, ένα επείγον που αφαιρεί από το υποκείμενο τον ορίζοντα της σκέψης του, την ήσυχη προοπτική του αναστοχασμού του. (ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΡΤΙΝΟΣ, ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 26-11-2011)
Συγγραφέας: Οβίδιος Μετάφραση, Επιμέλεια: Θεόδωρος Τσοχαλής Εκδόσεις: Ιδιωτική Κουλτούρα Ημ.Έκδοσης:2009 Σελίδες: 802 (17*24) Σκληρό Εξώφυλλο
Εικονογραφημένη πολυτελής έκδοση με σκληρό εξώφυλλο. Δίγλωσση έκδοση (λατινικά και νέα ελληνικά).
Λατίνος ποιητής Πόπλιος Οβίδιος Νάσων (Publius Ovidius Naso) γεννήθηκε στην πόλη Σούλμο (Sulmo) της κεντρικής Ιταλίας το έτος 43 π.Χ. (. . .) Το άριστο έργο του, το οποίο αναδεικνύει το ποιητικό του ταλέντο και τον κατέστησε διάσημο επαληθεύοντας τις προβλέψεις του, είναι οι «Μεταμορφώσεις». (. . .) Το έργο αποθησαυρίζει περίπου 250 μύθους και θρύλους, οι οποίοι αναπτύσσονται με θαυμαστή μεθοδικότητα και λογοτεχνική δεξιότητα. Στους περισσότερους κυριαρχεί το πάθος και η επακόλουθη αλλαγή προσώπων ή αντικειμένων σε άλλη μορφή συνήθως με παράδοξο και πρωτότυπο τρόπο. Αρχίζει με τη μεταβολή του ανοργάνωτου Χάους σε οργανωμένο σύμπαν και καταλήγει στη μεταμόρφωση και αποθέωση του Ιουλίου Καίσαρος. (. . .)

