How music exresses ideas, Μετάφραση Μανώλης Κορνήλιος Eκδόσεις Αθήνα 1956 Σελ.  182 (14*21) Μαλακό Εξώφυλλο, Άριστη Κατάσταση Άκοπο Αντίτυπο

Πρόκειται για την παλιά  συλλεκτική έκδοση του 1956

 Άρθρο στην  free press εφημερίδα,  Lifo.

Μουσικοκριτικός μεγάλης φήμης, οργανωμένος στο CPUSA (Αμερικανικό Κομμουνιστικό Κόμμα), «μαυροπινακισμένος», αλλά και στέλεχος της εταιρείας Vanguard, ο Sidney Finkelstein υπήρξε μία σημαντική προοδευτική φωνή στην μουσική Αμερική για μισό σχεδόν αιώνα, αφήνοντας ως παρακαταθήκη τα βιβλία και τα κείμενά του. Το 1952 όταν γράφτηκε το «How Music Expresses Ideas» [International Publishers], εκείνο που αποκαλούμε «μουσική μελέτη» αφορούσε κατ’ ουσίαν στη λεγόμενη κλασική, και μαζί μ’ αυτή και στην… πρωτοποριακή ουρά της (όσο εκείνη είχε αναπτυχθεί έως τα μέσα του 20ου αιώνα). Η pop δηλαδή (ακόμη κι αν αναφερόμαστε σ’ εκείνη της Tin Pan Alley) δεν είχε τρίξει ακόμη τα δόντια της, ενώ η αφροαμερικανική μουσική (τα spirituals, τα blues, η jazz κ.λπ.), για την οποία ο Finkelstein φυλάει αρκετές σελίδες στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του, δεν αντιμετωπίζεται ως μέρος του σώματος της κυρίαρχης pop, αλλά ως η μουσική του κυνηγημένου και του καταπιεζόμενου. Παρότι, λοιπόν, ο κύριος όγκος του βιβλίου σχετίζεται με την κλασική μουσική, αφού εξετάζονται, πρωτίστως μέσα από ένα κοινωνικό πρίσμα, οι μουσικές των Bach, Mozart, Beethoven, Berlioz, Liszt, Verdi κ.ά., φθάνοντας μέχρι τους Bartók, Σοστακόβιτς, Schoenberg και Στραβίνσκι, οι παρατηρήσεις του Finkelstein είναι καίριες και ουσιαστικές, καθότι ο συγγραφέας δεν πολυλογεί γύρω από την αισθητική αφού επιχειρεί να δει πίσω από τα πράγματα – να εφαρμόσει δηλαδή την μαρξιστική διαλεκτική, προκειμένου αιτιολογήσει την παρουσία ενός έργου μέσα στην κοινωνική εξέλιξη. Ανεξάρτητα από το αν συμφωνούμε ή όχι με τις προσεγγίσεις τού αμερικανού μελετητή εκείνο που έχει αξία, εδώ, να τονιστεί είναι πως το βιβλίο του Finkelstein είναι, ενδεχομένως, το πρώτο που τυπώθηκε ποτέ στην γλώσσα μας και που εξετάζει τα κοινωνικά ζητήματα που περιπλέουν τη μουσική ως καίρια συστατικά της ύπαρξής της. Και τούτο είναι που έχει την πιο μεγάλη σημασία.