Συγγραφέας: Γιάννης Σφακιανάκης  Εκδόσεις: Ιδιωτική (Κουλτούρα) Ημ.Έκδοσης: 1964 Σελίδες: 380 (14*21) Μαλακό Εξώφυλλο

Από τον Τύπο: Το Σωσίβιο, μας παρουσιάζει μιαν άλλη όψη της Αθήνας, καθώς μας οδηγεί στην ιδιόμορφη ζωή μιας κοινωνίας που ζει στο περιθώριο με μια μέχρι αφανισμού ένταση(…) Το νεοελληνικό μυθιστόρημα οφείλει πολλά στην ευαίσθητη ιδιοσυγκρασία του κ. Σφακιανάκη, μια ιδιοσυγκρασία πολύχυμη που ασφαλώς έχει από καιρό  μια θέση  καλά εξασφαλισμένη στα Γράμματά μας (Μαν. Γιαλουράκης, Ταχυδρόμος 1965)

(…) Το βιβλίο αυτό σε αφήνει κατάπληκτο για τη δύναμη της φαντασίας και για τη βαθιά γνώση των προβλημάτων της σύγχρονης γενιάς που τόσο καλά ξέρει ο Σφακιανάκης. (Δ.Κωστελένος, Ακρόπολις 1966)

Συγγραφέας:Ελένη Δημάκου  | Εκδόσεις: Κουλτούρα | Ημ.Έκδοσης:2009 | Σελίδες:46 (17*24) Εξώφυλλο: Μαλακό |

Η Ελένη Δημάκου γεννήθηκε στην Αθήνα (με οικογενειακές ρίζες από τη Ζάκυνθο), όπου και αποφοίτησε από το Αρσάκειο Ψυχικού. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς επίσης Ισπανική Λογοτεχνία, Ιστορία και Τέχνη στο Πανεπιστήμιο Menendez Pelayo του Santander. Έχει εργασθεί στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων και στο Υπουργείο Εξωτερικών. Είναι μέλος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων. Αποσπάσματα από τις ποιητικές συλλογές “Ο λυσιμελής έρωτας” (Εκάτη, 1998) και “Όνειρο και η μέθη” (Κουλτούρα, 2003) έχουν δημοσιευτεί σε διάφορες εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει επίσης μεταφράσει ποιήματα του Μπέκερ (Κουλτούρα 2009).

Συγγραφέας: Λεωνίδας Κοβάτσης | Εκδόσεις: Κουλτούρα| Ημ.Έκδοσης: 2004| Σελίδες: 104 (12*20) Μαλακό Εξώφυλλο

Η Τρίτη ηλικία που μοιάζει με το φθινόπωρο ή το απόγευμα της ζωής, είναι και αυτή ένα πέρασμα από μια υπαρξιακή κατάσταση σε μία άλλη, όπως το φθινόπωρο είναι το πέρασμα από μια εποχή σε μία άλλη, ή ακόμα, όπως το απόγευμα και το δειλινό υποδηλώνουν τη μετάβαση σε μια καινούργια μέρα. Είναι λοιπόν το γήρας, μια μετάβαση από το λυκόφως μίας ζωής στο λυκαυγές μιας άλλης, από το πεπερασμένο στο απέραντο και το άπειρο, από το φθαρτό στο άφθαρτο, από μια μορφή ζωής που έχει αρχή και τέλος, σε μια άλλη που είναι αιώνια.

Όμως, απαράβατος νόμος του πνεύματος είναι αυτές οι μεταβάσεις και τα περάσματα να σημαίνονται. Μέσα από αυτές τις σημάνσεις, ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου έρχεται σε αρμονία με τον εξωτερικό. Αυτές οι σημάνσεις που παίρνουν την έννοια της εορτής ή της τελετής, ενώνουν την ψυχή και τον κόσμο σε μια άρρηκτη ενότητα.

Η είσοδος στην Τρίτη ηλικία σηματοδοτεί και την είσοδο στην εσωτερική ζωή, στις μνήμες δηλαδή του παρελθόντος, όπου, μέσα από την επαναξιολόγηση τους ο άνθρωπος, που βρίσκεται στο απόγευμα της ζωής του, οδηγείται σε μελέτη νέας ζωής, προ των πυλών της νύχτας.

Συγγραφέας: Εμμανουήλ Φαρλέκας Εκδόσεις: Κουλτούρα Ημ.Έκδοσης: 2006 Σελίδες: 494 (17*24) Σκληρό Εξώφυλλο

Περιεχόμενα: Αφιέρωσις, Έγκρισις Ιεράς Συνόδου, Αίτησις εκδότου προς την Ι. Σύνοδον, Έκθεσις Επιτροπής, Οδηγίαι και παρατηρήσεις επί του Ιεροψαλτικού έργου, Οδηγίαι δια την χρήσιν συγκεκομμένων λέξεων και σημείων
1. Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου. Ιδιόμελα και Δοξαστικόν Εσπερινού, Δοξαστικόν Αποστίχων, Καταβασίαι αργοί και σύντομοι, ο Ν’ ψαλμός “Ελέησόν με ο Θεός” εις ήχον πλ. δ’, “Της μετανοίας άνοιξόν μοι”, “Την Τιμιωτέραν” μετά της Καταβασίας της Θ’ ωδή, Ιδιόμελα και Δοξαστικόν των Αίνων
2. Κυριακή του Ασώτου. Ιδιόμελα και Δοξαστικά Εσπερινού και Αποστίχων, Καταβασίαι, “Την Τιμιωτέραν”, Ιδιόμελα και Δοξαστικόν των Αίνων
3. Σάββατον των Κεκοιμημένων. Δοξαστικά Εσπερινού και Αποστίχων, Απολυτίκια, Καταβασίαι, “Τιμιωτέρα”, Δόξα Αίνων και Αποστίχων, Κοντάκιον
4. Κυριακή της Απόκρεω. Δοξαστικά Εσπερινού και Αποστίχων, Καταβασίαι αργαί και, σύντομοι, Ιδιόμελα και Δοξαστικόν των Αίνων (διπλούν), Κοντάκιον
5. Κυριακή της Τυρινής. Δοξασιικά Εσπερινού και Αποστίχων, Ιδιόμελα και Δοξαστικόν των Αίνων, Κοντάκιον
6. Κυριακή της Τυρινής Εσπερινός. […]
7. Μεγάλη Τεσσαρακοστή
8. Καθαρά Δευτέρα (πρωΐ)
9. Μέγα Απόδειπνον
10. Τρίτη Α’ Εβδομάδος
11. Τετάρτη Α’ Εβδομάδος
12. Πέμπτη Α’ Εβδομάδος
13. Παρασκευή Α’ Εβδομάδος
14. Σάββατον Α’ Εβδομάδος
15. Κυριακή της Ορθοδοξίας
16. Τη αυτή Κυριακή Εσπέρας
17. Β’ Εβδομάς
18. Β’ Κυριακή των Νηστειών
19. Τη αυτή Κυριακή Εσπέρας
20. Γ’ Εβδομάς
21. Γ’ Κυριακή Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως)
22. Τη Γ’ Κυριακή Εσπέρας
23. Δ’ Εβδομάς
24. Δ’ Κυριακή Νηστειών
25. Τη Δ’ Κυριακή Εσπέρας
26. Ε’ Εβδομάς
27. Ακολουθία Μεγάλου Κανόνος
28. Ο Ακάθιστος Ύμνος
29. Ε’ Κυριακή Νηστειών
30. Τη Ε’ Κυριακή Εσπέρας
31. Εβδομάς προ των Βαΐων
32. Σάββατον του Λαζάρου
33. Κυριακή των Βαΐων
34. Κυριακή των Βαΐων Εσπέρας
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ:
Α’ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ ΤΩΝ ΟΚΤΩ ΗΧΩΝ
Β’ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ
Γ’ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Δ’ «ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΑΝΟΙΞΟΝ ΜΟΙ»
Ε’ Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

Συγγραφέας: Διονύσιος Πύρρος (Θετταλός) Εκδόσεις: Κουλτούρα Ημ.Έκδοσης: 1818 (2015) Σελίδες: 300 (14*21) Μαλακό Εξώφυλλο

Μέρος Προλόγου:Ο “αρχιμανδρίτης και ιατροδιδάσκαλος” Διονύσιος Πύρρος, που γεννήθηκε, το 1777, στην Καστανιά των Τρικάλων της Θεσσαλίας και πέθανε, το 1853, στην Αθήνα, ήταν προσωπικότητα με μεγάλη διδακτική, συγγραφική και κοινωνική δράση. Πνεύμα ανήσυχο, με πολυειδή ενδιαφέροντα, διψούσε για μάθηση και με τη διδασκαλία του και τα δημοσιεύματά του προσπάθησε να μεταδώσει στο γένος τις τότε γνώσεις των φυσικομαθηματικών επιστήμων και της Ιατρικής.
Μοναχός στη μονή της Μεταμόρφωσης των Μετεώρων, χειροτονήθηκε εκεί διάκονος. Στα Τρίκαλα ύστερα διδάχτηκε “τα γραμματικά” από τον Στέφ. Σταμκίδη και στον Τύρναβο παρακολούθησε τη διδασκαλία του Ι. Πέζαρου. Περιόδευσε μετά τη Θεσσαλία, τη Μακεδονία, το Άγιον Όρος και κατέληξε στην Πόλη. Εκεί χειροτονήθηκε Ιερέας και εξάσκησε το επάγγελμα του οικοδιδασκάλου. Ταξίδευσε ύστερα στα Ιεροσόλυμα, όπου έμεινε ένα χρόνο. Το 1803 πήγε στη σχολή των Κυδωνιών, όπου επί τρία χρόνια διδάχτηκε από τον Βενιαμίν Λέσβιο άλγεβρα, φυσική, μεταφυσική και ηθική και αρχαίους συγγραφείς από τον Γρηγ. Σαράφη. Μετά πήγε στη Χίο, όπου, στην εκεί σχολή, σπούδασε επί δύο περίπου χρόνια ρητορική κοντά στον Αθαν. Πάριο και αστρονομία, άλγεβρα και τριγωνομετρία κοντά στον Ι. Τσελεπή.

Συγγραφέας:  Ζήσης Σκάρος Εκδόσεις: Εκκρεμμές (Κουλτούρα) Ημ.Έκδοσης: 1997 Σελίδες:136 (14*21) Μαλακό Εξώφυλλο

Ο Ζήσης Σκάρος είχε αναλάβει ένα σπουδαίο εγχείρημα: να δώσει με τις φόρμες της πεζογραφίας (και στα δύο κύρια είδη της, το διήγημα και το μυθιστόρημα) τις φάσεις της νεοελληνικής κοινωνίας και ιστορίας, απ’ τη μαρξιστική σκοπιά θεωρημένες. Με το τελευταίο αυτό έργο του έφτανε ως τις μέρες του θανάτου του· κι αυτό δίνει μιαν ένταση και μια μοναδικότητα ίσως στο εγχείρημά του, που τον παρακολούθησε σ’ ολόκληρη τη ζωή του.
Ο Σκάρος σύνθεσε, με τα διάφορα βιβλία του, μια κοινωνική-ιστορική χρονογραφία που ξεκινάει από τα μέσα περίπου του περασμένου αιώνα, με τις πρώτες αρχές του αγροτικού ζητήματος, για να καταλήξει, μέσα από την εμφάνιση και τα κινήματα της εργατικής τάξης και τους αστικούς σχηματισμούς, έως τις μέρες μας. (Μ. Γ. Μερακλής, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)