Μετάφραση: Νίνα Ζωγράφου, Κ. Μεραναίου
Να είσαι πιστός στη πραγματικότητα και στον άνθρωπο, να αγαπάς κάθε τι που ζη και ποθεί την αλήθεια και την ελευθερία αυτό είναι το χρέος του ποιητή.
Συγγραφέας: Στέφαν Τσβάιχ | Εκδόσεις: | Ημ. Έκδοσης: 1955 | Σελίδες: 176 | Διαστάσεις: 15,1*22,0
Μετάφραση: Νίνα Ζωγράφου, Κ. Μεραναίου
Να είσαι πιστός στη πραγματικότητα και στον άνθρωπο, να αγαπάς κάθε τι που ζη και ποθεί την αλήθεια και την ελευθερία αυτό είναι το χρέος του ποιητή.
Στάδια μυητικής εξέλιξης του Ανθρώπινου συνειδητού
Σε επίμετρο ΟΜαγικός Αυλός του Μότσαρτ, Μια Ερμηνευτική προσέγγιση
Συγγραφέας: Λεωνίδας Κοβάτσης | Εκδόσεις: Κουλτούρα | Ημ.Έκδοσης: 2010 | Σελίδες: 192 (14*21) Μαλακό Εξώφυλλο
Απόσπασμα από τον πρόλογο:
Η ζωή μας είναι ένα ταξίδι. Ένα μυητικό ταξίδι με τα περάσματα και τις επισταθμίες του. Γι’ αυτούς, φυσικά, που θέλουν να το βλέπουν έτσι. Τα περάσματα αυτά του ταξιδιού της ζωής μας δεν είναι παρά στάδια εξέλιξης της συνείδησης και κατ’ επέκταση της ψυχής μας. Ορισμένα από τα εξελικτικά αυτά στάδια του ανθρώπινου συνειδητού και πιο συγκεκριμένα της θηλυκής αρχής που το “γέννησε”, εξετάζουμε σ’ αυτό το βιβλίο. Το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε όσους αναζητούν το βαθύτερο νόημα που υπάρχει στις σχέσεις των δύο φύλων και πιο συγκεκριμένα στο πώς απρόσωπες και εγωκεντρικές ερωτικές σχέσεις μπορούν να μεταμορφωθούν σε σχέσεις προσώπου προς πρόσωπο. (. . .)
Τίτλος Πρωτότυπου Lao Tsu Tao Te Ching a new translatio n by Gia Fu Feng and Jane English
Κέδρος Αθήνα 1978 Απόδοση Πέτρου Κουρόπουλου από τα Αγγλικά Άριστο αντίτυπο σελ. 172
Μεγάλο σχήμα Συλλεκτικό Δυσεύρετο Άριστη Κατάσταση
(Το συγκεκριμένο έργο διατίθεται απο εμάς και σε όχι τόσο συλλεκτικές εκδόσεις σε χαμηλότερη τιμή, αν ενδιαφέρεστε επικοινωνήστε)
Τίτλος πρωτότυπου Two lives Gertrude and Alice Αθήνα 2008 σελ.168 Εξαιρετική κατάσταση Εξαντλημένο από τον εκδ. οίκο ISBN 978-960-7909-88-6
«Πως δύο ηλικιωμένες εβραίες λεσβίες είχαν γλιτώσει από τους ναζί;» αναρωτιέται η Τζάνετ Μάλκολμ στην αρχή αυτού του εξαιρετικού έργου που συνδυάζει τη λογοτεχνική βιογραφία με την ερευνητική δημοσιογραφία. Αναφέρεται, φυσικά, στην Γερτρούδη Στάιν, μια από τις κυριότερες εκπροσώπους του μοντερνισμού, «που η γοητεία της ήταν τόσο έκδηλη όσο και το πάχος της», και στη «λεπτή, άσχημη, σφιγμένη, ξινισμένη» Άλις Μπ. Τόκλας, την «εργάτρια μέλισσα» που φρόντιζε τη Στάιν σε όλη τη διάρκεια του σαραντάχρονου «γάμου» τους, στο Παρίσι. Καθώς όμως προχωρεί την έρευνά της για την παραμυθένια ζωή του ζεύγους σ’ ένα χωριό της Γαλλίας του Βισί, η Μάλκολμ έρχεται αντιμέτωπη με κρίσιμα ερωτήματα για το ευρύτερο θέμα της βιογραφικής αλήθειας. «Η αστάθεια της ανθρώπινης γνώσης είναι μία από τις ελάχιστες βεβαιότητές μας», γράφει. Το πορτρέτο του θρυλικού ζεύγους που αναδύεται απ’ αυτό το έργο είναι απρόσμενα ηλεκτρισμένο. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι που έζησαν η Στάιν και η Τόκλας παραλληλίζονται με τον ιδιωτικό πόλεμο που μαινόταν ανάμεσά τους. Στον πόλεμο αυτό, όπως ανακάλυψε η Μάλκολμ, πολλές φορές οι μάχες ήταν αδυσώπητες.
Οι “Δυο ζωές” είναι επίσης ένα έργο λογοτεχνικής κριτικής. «Ακόμα και τα πιο ερμητικά γραπτά της [της Στάιν] είναι στο βάθος αυτοβιογραφικά έργα», γράφει η Μάλκομ. «Το κλειδί του “Εγώ” δεν θα ξεκλειδώσει την πόρτα που θα οδηγήσει στο νόημά τους -για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται λοστός- καμιά φορά όμως θα σου επιτρέψει να περάσεις σε κάτι σαν προθάλαμο υπαινιγμών». Είτε όταν αναλύει τη βατή “Αυτοβιογραφία της Άλις Μπ. Τόκλας”, στην οποία η Στάιν «έλυσε τα προβλήματα που παρουσιάζει μια αυτοβιογραφία» είτε όταν παλεύει με τη “Δημιουργία των Αμερικανών”, ένα αριστούργημα «μεγαλειώδους ακαταστασίας», η Μάλκομ είναι εκπληκτικά διορατική.
Violence Six sideways Reflections, Zizek Slavoj, Scripta 2010, Μετάφραση Νεκτάριος Καλαιτζής, σελ.289 (14*21)Μαλακό Εξώφυλλο, Άριστη κατάσταση
Αντλώντας τόσο από την υψηλή όσο και από τη λαϊκή κουλτούρα, από τον Καντ και τον Λακάν, από ανέκδοτα και από τον σύγχρονο κινηματογράφο, ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, ο επιφανής ακαδημαϊκός που αναδείχθηκε σε ίνδαλμα της σύγχρονης φιλοσοφίας, πραγματεύεται τη βία η οποία ενυπάρχει στην παγκοσμιοποίηση, τον καπιταλισμό, τον φονταμενταλισμό και τη γλώσσα, σε ένα έργο που θα επιβεβαιώσει τη φήμη του ως ενός από τους πιο καταρτισμένους και ρηξικέλευθους διανοητές της εποχής μας.
Οι ταραχές στα παρισινά προάστια το φθινόπωρο του 2005 αλλά και η εξέγερση της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2008 έφεραν εκ νέου και με ανησυχαστικό τρόπο στη σκηνή του δημόσιου λόγου το ίχνος μιας καθαρής, ανιδεολογικής, κυριολεκτικά ανόητης βίας. Εξεγερσιακά συμβάντα που δεν διεκδικούσαν τίποτε άλλο παρά μόνο την “αξίωση για αναγνώριση” των υποκειμένων τους. Μια βία που δεν στρεφόταν τελικά ενάντια στη συστημική βαρβαρότητα, αλλά σ’ αυτή την ίδια τη θέση των υποκειμένων της. Μια αυτοκτονική διάσταση που ανέλυσε ο Lacan στο “στάδιο του καθρέφτη”, όταν η βία επιστρέφει στο καταγωγικό της υποκείμενο. Μια πράξη μη νοήματος, που εγγράφεται, σύμφωνα με τον Badiou, σ’ αυτή την ανοησία του Καπιταλισμού, στην α-κοσμία του κόσμου του, στο πένθιμο ίχνος της αφηρημένης του διασποράς.
Για τον Zizek το ίχνος της βίας εντοπίζεται στον “φόβο τού Πλησίον”, στην ετερότητα του αλλά και σ’ αυτή την ανησυχαστική του εγγύτητα. Είναι από τη μια η βία του υποκειμένου αλλά και αυτή η βία της ίδιας της γλώσσας, του εκφερόμενου νοήματός της, όπως επίσης και η συστημική βία, αυτή η βία της κανονικότητας του πραγματικού. Ενα τρισυπόστατο ίχνος που αντιστέκεται στην αφήγησή του, στην αποκαλυπτικότητα των σημείων του, σ’ αυτή την αντικειμενοποίηση της αλήθειας του. Ο παραληρηματικός χαρακτήρας του βίαιου φαινομένου είναι αυτός που συσκοτίζει και την αφήγησή του. Η ειλικρίνεια της αφήγησης μιας τραυματικής εμπειρίας είναι, όπως χαρακτηριστικά λέει ο Zizek, αυτή “η ίδια η αντικειμενική της ανακρίβεια, η σύγχυσή της, η έλλειψη της συνοχής της”. Γι αυτό και ο τρόπος που ο Zizek επιλέγει να μιλήσει για τη βία είναι ο τρόπος της ποίησης, αυτή η αφηρημένη ματιά που δεν παραδίδεται στην επιτακτικότητα της εμπειρίας της, αλλά δεν ενδίδει στην απροσδιοριστία της. Μια γλώσσα που αίρει το αντικείμενο από το χωροχρονικό του πλαίσιο, χωρίς παρ’ όλα αυτά να το αφυδατώνει. Ακόμη και όταν αυτό το βίαιο ίχνος απαιτεί επιτακτικά από εμάς την εγρήγορσή μας, αυτό το επείγον είναι για τον Zizek μια ψευδεπίγραφη ευαισθησία, ένα επείγον που αφαιρεί από το υποκείμενο τον ορίζοντα της σκέψης του, την ήσυχη προοπτική του αναστοχασμού του. (ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΡΤΙΝΟΣ, ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 26-11-2011)
Η Ελλάδα των γυναικών Διαδρομές στο Χώρο και το Χρόνο
1 × €14.00
Ο Ακάθιστος Ύμνος εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον
1 × €6.00
Τζέννη Φον Βεστφάλεν-Μαρξ
1 × €10.00 Υποσύνολο: €30.00


Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.